จริงๆแล้วเรื่องนี้ เกิดขึ้นเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ตอนที่จิตฟุ้งซ่าน งานเยอะจนมีความคิดแปลกๆออกมาจากหัว ใช้เวลาส่วนหนึ่งที่แบ่งออกจากเวลางาน ตอนนั้นประมาณเที่ยงคืน เงยหน้าขึ้นมาจากจอ Laptop ผมหลับตาหวังเพื่อพักสายตา...แต่...

สมองคนบ้ามันก็เริ่มต้นความคิดบ้าๆ...ทำไมไม่ใช้โอกาสพักสาย ลองเป็นคนตาบอดดูซัก 1 ชั่วโมงดูล่ะ

ฮ่าๆๆ แล้วร่างกายคนบ้ามันก็น้อมรับคำสั่งบ้าๆทุกครั้งนั้นแหละ...ผมหลับตาสนิท แต่จิตโคตรวุ่น...ใจนึงก็ห่วงงานเพราะ 1 ชั่วโมงไม่ใช่เวลาน้อยๆ งานไม่เสร็จแล้วกูจะทำไง แต่เรื่องานมันก็เท่านั้น...มันวุ่นแค่ 10%

จิตใจโคตรวุ่นที่เหลืออีก 90% มันคือ เรื่องบ้าๆข้างล่างนี้ต่างหาก...เมื่อคุณเคยมองเห็น เมื่อคุณสามารถเดิน หยิบ หรือกระทำสิ่งต่างๆได้เพราะคุณมองเห็น แต่วันนี้...ผมหมายถึงตอนนี้คุณมองไม่เห็น คุณเดินไม่ถูก และหยิบสิ่งของไม่ได้...คุณจะทำยังไง...คุณคิดว่าปัญหามันมันอยู่แค่ที่ตาและการมองเห็นใช่มั๊ย...งั้นลองดูเรื่องของผม แล้วคุณจะคิดเปลี่ยนไป

นาทีที่ 1: ชิว ชิวโคตร เพราะนั่งเฉยๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไร
นาทีที่ 2: ขยับขา เล็กน้อย เตะเข้าโต๊ะเต็มๆ ผมหมายถึงเล้บเตะเข้าโต๊ะเต็มๆ เจ็บโคตร
นาทีที่ 3: เสียงเพลงลูกทุ่งจากทีวีมันดังเข้าหู “เพลงห่าอะไรวะ หนกขู!!!” คิดในใจ มือกวาดไปมาบนเตียงเพื่อหารีโมต
นาทีที่ 4: เสียงเพลงยังอยู่ ดีกรีความอึดอัดเพิ่ม 200 เท่า เพราะหารีโมตไม่เจอ...
นาทีที่ 5: เพลง “ผีกาก้า” เวอร์ชั่นเสร่อ แร๊พโย่ ดังขึ้น (มันไม่ใช่เวอร์ชั่นธรรมดาที่เคยได้ยินกัน)...ไอแสดดดด กูไม่ตาบอดแล้วกูขอหูหนวกแทนได้มั๊ย กูรำคาญเพลงห่านี่!!!

ผมอดทนตาบอดไม่ได้ ทั้งที่ตั้งใจ 1 ชั่วโมง ผมทำได้แค่ 5 นาที เพราะจิตใจไม่แน่วแน่ หรือเพราะเพลงนรกหนกขูไม่รู้ แต่ผมคงไม่พยายามตาบอดอีกแน่ มันไม่มีอะไรดีกับชีวิตเลย สายตาก็ไม่ได้พัก จิตใจก็ต้องมาหงุดหงิดกับเสียงเพลงไร้รสนิยมอีก...

ลืมตาดีกว่า แม้หน้าจอ Laptop จะไม่ค่อยน่ามอง แต่อย่างน้อย ผมก็หารีโมตเจอได้ ไม่ต้องทนฟังเพลงห่วยๆ เพราะหารีโมตเปลี่ยนช่องไม่ได้...

เริ่มต้นด้วยอยากตาบอด....จบท้ายด้วยอยากหูหนวก ไร้สาระจริงๆ ฮ่าๆๆ

ps ไม่ได้อยากตาบอดจริงนะ แค่อยากทดลอง...แม้ผลการทดลองจะแปลกๆ เริ่มที่ตาจบที่หู แต่ก็ทำให้เข้าใจคนตาบอดขึ้นนะครับ...ฮ่าๆๆ