ไม่ใช่วันเกิดผมหรือวันเกิดใคร แค่พึ่งดู Happy Birthday จบอีกรอบ...

 

ตอนดูในโรงอารมณ์มันไม่พีคขนาดนี้ คือมันปริ่มๆละ แต่ไม่สุด คราวนี้ดูที่บ้านคนเดียว เก็บมันทุกรายละเอียดเลย...

ผมว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังดีที่ผมชอบเรื่องนึงนะ ไม่เริ่มเรื่องด้วยภาพสวยๆ จากสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ โดยเฉพาะปางอุ๋ง ที่ที่ผมก็เคยไปครั้งนึงและชอบมาก

สิ่งที่ชัดเจนมากคือความฮาร์ดคอร์ของอารมณ์...จากภาพสวยๆ ความรักน่ารักๆ กระฉากเป็นความตกใจ ความเสียใจ ความสับสน ภาพในเวลาเสี้ยววินาที

มันคืออุบัติเหตุที่เปลี่ยนทุกอย่างในชีวิต ไม่ต่างกับความจริง แค่เสี้ยววินาทีชีวิตของคนก็เปลี่ยนได้ทันที

 

ความจริงแล้วเรื่องนี้มันไม่ได้พูดถึงแค่ความรักที่มั่นคงของผู้ชายคนนึง แต่มันพูดถึงสังคม ผมหมายถึงความคิดของคนในสังคมที่มองเรื่องถูกเป็นผิด เรื่องผิดเป็นถูกเพียงเพราะเอาความรู้สึก ความรู้สึกของคนส่วนใหญ่มากตัดสิน...

 

ในขณะที่คนคนนึงรักษาสัญญา และคนคนนั้นแค่ทำในสิ่งที่เรียกว่าความถูกต้อง สังคมกลับมองว่าบ้า...ไม่มีใครเค้าทำกัน ทั้งที่ดูแลกันรักกันเป็นสิ่งที่สังคมเรียกร้องว่าเป้นสิ่งที่ดี

 

ถ้าคนเราไม่ดูแลกันจนตายจากกันไป จะเรียกว่ารักกันได้อย่างไร...ถ้าคนเราไม่รักษาสัญญา จะสัญญากันไปทำไม

 

ผมชอบตอนที่พระเอกถามพ่อว่า "ทำไมถึงยังรักแม่อยู่" ...อืม ทำไมคนเราถึงรักกันอยู่ แม้จากกันไป ไม่มีวันกลับมาก็ตาม...

พ่อเค้าบ้ารึปล่าว ที่รักคนที่ตายแล้ว สังคมตอบว่าไม่ แต่ทำไมพระเอกรักคนที่ตายทางการแพทย์ แต่ไม่ตายทางร่างกาย สังคมกลับบอกว่าผิด???

 

อีกตอนที่ชอบคือ ตอนที่พระเอกเขย่าเตียงแล้วถามนางเอกว่าตัวเค้าองดีพอรึยัง...มันแสดงถึงความฮาร์ดคอร์ในอารมณ์ได้ดีจริงๆ

 

สุดท้ายนี้เรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่า ตราบใดที่สัญญาต้องเป็นสัญญา สังคมก็ยังเป็นสังคม...