ตอนเด็ก เคยฝันมั๊ย ฝันว่าโตขึ้นเราจะเป็นอะไร แล้ววันนี้ยังอยู่บนเส้นทางความฝันรึป่าว หรือถ้าไม่ใช่ เคยคิดมั๊ยว่าคนเดินออกจากเส้นทางความฝันไปตอนไหน...วันนี้ผมไม่สบาย นอนตอนกลางวันเยอะไป...กลางดึกแบบนี้เลยมีเวลามานั่งคิด

 

ผมเลือกที่จะทิ้งความฝันผม ทั้งที่มันเป็นจริงได้ถ้าวันนั้นผมเชื่อในความฝันของตัวเอง...ผมมีสิทธิ์ที่จะเลือกเดินผ่านประตู Entrance เพื่อเป็นสถาปนิก แต่ผมกลับเลือกที่จะเดินทางอื่น ด้วยเหตุผลตรงข้ามกับการไม่เลือก นั้นคือ ผมคิดว่ามันกินได้

 

ผมเก็บความฝันผมตั้งแต่เด็กไว้เพียงแค่งานอดิเรกนั้นคือ ขับรถเล่น เลี้ยงปลา ปลูกต้นไม้ รวมถึงการวาดรูป...

 

เคยถามตัวเองว่าเสียใจมั๊ยที่เลือกเดินออกจากความฝัน ทั้งที่มันยังมีทางเดินอยู่...ผมตอบโดยไม่คิดเลยว่าไม่เสียใจ แต่เสียดาย นั้นแปลว่าถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะเลือกเดินตามความฝันในการเป็นสถาปนิก
 
วันนี้ผ่านเหตุการณ์ที่ผมเดินออกจากความฝันมา 5 ปีกว่าแล้ว...ผมก็ยังคงคิดถึงความฝันนั้น และก็อิจฉาความคิดตัวเองด้วย เพราะความคิดมันอยากจะเป็นอะไรก็เป็นได้...

 

ผมไม่รู้ผมคิดผิดมั๊ย ที่คิดว่าความฝันของผมมันกินไม่ได้...แต่ผมคิดไม่ผิดแน่ที่เรียนเคมเทค เพราะมันกินได้...แม้ผมจะไม่ได้ใช้มันหากินก็ตามที ฮ่าๆๆ

 

วันนี้ผมยังไม่มีความฝันใหม่นะ...แต่ผมมีความเป้าหมายใหม่แล้ว...จากที่เคยคิดว่ารวยก่อนอายุ 40 แล้วจะซื้อ 13 คัน (มากไปมะ)...วันนี้ผมยังคงคิดว่าอยากรวยนะ แต่ผมรวยแล้วผมจะเดินทาง ถ่ายรูป วาดรูป และเขียนหนังสือ เพื่อหาเงินมาสร้างโรงเรียน...แนวมะ ฮ่าๆๆๆ

วันนี้ตื่นเช้าออกเดินทางไปหาหมอ...หลังจากไปเมื่อวานแล้วหมอไม่อยู่เพราะไม่ได้นัดหมอ...อย่างที่รู้ผมปวดหลังมาประมาณ 4 ปีแล้ว หาหมอก็หลายคนแต่ไม่หาย ทุกครั้งที่ขึ้นปีใหม่ ปัญหาเรื่องหลัง จะเป็นสิ่งนึงใน list ที่ผมจะพยายามแก้ไข แต่มันค้างใน list มา 3 ปีแล้ว หวังว่า 2008 list คงไม่มีรายการนี้อยู่...

 

ร้านหมอหาง่ายสำหรับวันนี้เพราะผ่านการหายากไปแล้วเมื่อวาน...หมอหน้าตาคนไทยมากๆ มาถึงผมก็เล่าอาการให้ฟังแล้วหมอก็ตรวจดูหลังผมเล็กน้อย เห็นกระดูกปูดออกมา แล้วจัดการกดๆดัดๆ ยืน-นั่ง-นอน รู้สึกดีขึ้นนะ...ไม่รู้มันจะหายมั๊ย...แต่จับๆดูหลังไอกระดูกที่ปูด มันหายไป...

 

แล้วเรื่องลดหลังมันก็คือลดไอกระดูกที่ปูดอยู่ข้างหลังนั้นแหละ...

 

แต่ไอหลังรถนี่ดิ...

 

คือหลังจากหาหมอเสร็จก็แวะไปกินข้าว เป็นร้านเกาเหลาเนื้อ กินเสร็จจะกลับบ้าน ขึ้นรถ เปิดไฟเลี้ยว...แต๊ก แต๊ก เสียงไฟเลี้ยว ดังได้ 2 ครั้ง มีเสียงตามมา ครืดดด...เชี่ยละ แม่ง...ถอยไงวะชนรถกู

 

ชนกันชนหลังฝั่งคนขับ มันถอยรถไงไม่รู้ รู้แต่มันทำให้ผมต้องยืนตากแดด รอประกันอีกเกือบชั่วโมง ฝั่งคู่กรณีก็ไม่มีประกัน...ยืนคุยกันอยู่ซักพัก...เสียเวลา ร้อน หงุดหงิด...และแล้วหลังรถมันก็คือโดนคนหลังรถ...

 

หลังเหมือนกันแต่อารมณ์มันต่างกันจริงๆ

การทำงานในวันจันทร์-ศุกร์ ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบของมนุษย์เงินเดือน มันคือ must แต่เมื่อถึงเย็นวันเสาร์ สิ่งที่เรียกว่าความรับผิดชอบมันไม่ใช่ must แต่มันยังคงต้องมี...ทุกครั้งที่มีงานต้องกลับมาทำวันเสาร์อาทิตย์ ในสมองมันจะมีอาการตอบสนองว่า "นี่วันวันหยุด...ไม่ทำงาน ไม่ผิด" ใช่ผมเห็นด้วยกับสิ่งที่สมองตอบการทวงถามความรับผิดชอบในใจ แต่...เมื่อถึงวันจันทร์งานไม่เสร็จ...ไอสิ่งเดียวกันที่เรียกว่าไม่ผิดในวันเสาร์อาทิจย์ มันกลางเป็นความไม่รับผิดชอบซะแล้ว

 

การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ มันคือการต่อสู้กับจิตใจตัวเอง....มันยากนะ ที่จะเอาชนะความขี้เกียจแบบมีข้ออ้าง...ความรับผิดชอบของผมไม่เพียงพอจะเอาชนะมัน สงสัยเพราะใจไม่รัก เลยไม่ทำ ฮ่าๆๆๆ

แมงสาป ชื่อ จริงว่า แมลงสาป สัตว์ที่น่ารังเกียจ แต่เก่งกาจเพราะมันไม่มีวันสูญพันธุ์...เย็นวันก่อนผมบรรจงเอาเท้าลูบหน้าหัวหน้าแก๊งส์แมลงสาป ที่โผล่หน้ามาทางทีวี เมื่อคืนนี้ ผมโดนมันแก้แค้น...

 

ผมอาบน้ำอยู่...มัน...นามสมมติว่าอภิสิทธิ์ มันมาจากไหนไม่รู้ มันยุกยิกยุกยิกที่นิ้วก้อยเท้าด้านซ้าย จังหวะที่ผมหลับตาเพราะสระผม...ผมลืมตาก้มดู...วินาทีนั้นผมเปลี่ยนจากลืมตาเป็นแหกตาเลยครับ...แมลงสาป นามสมมติว่าอภิสิทธิ์เกาะอยู่ที่ตีน...ยุกยิก ยุกยิก ไม่รู้มันทำไร แต่ผมฉีดน้ำไล่มันลงท่อ ฟอกสบู่ที่เท้า 5 รอบเพื่อไล่เสนียดจัญไรของอภิสิทธิ์ (นามสมมติ)ออกไปจากปลายตีน

 

ในใจตอนนั้นคิดแค่ว่า มันมาแก้แค้นแน่ๆที่ตอนเย็นเอาตีนประทับหน้ามัน....

 

กรูเกลียดมึงไออภิสิทธิ์ (นามสมมติ) ไอแมงสาป ไอพรรคแมงสาป