วันก่อนดูหนังเรื่อง angels and demons ดูอยู่ดีๆก็เกิดเหตุการณืประหลาด ไม่เคยเจอมาก่อนในการดูหนัง....นั้นคือฟิล์มไหม้ มันเริ่มจะเสียงเพี้ยน แล้วฟิล์มก็ฉีกขาดไป ภาพมันดูเหมือนคดีฆาตกรรมมากเลยอะ...หลอนดี แต่ถึงมันจะแปลกแค่ไหนแต่มันไม่ใช่ธีมของเรื่องนี้...

 

เรื่องมันมีอยู่ว่าระหว่างรอเปลี่ยนฟิล์มนั้น ผมควรจะไม่ได้ดูหนัง หนังไม่ควรจะฉายต่อ ผมไม่ควรรู้ฉากต่อไป ที่สำคัญผมไม่ควรรู้ฉากสำคัญที่ยังไม่ฉาย แต่...ผมรู้

 

เพราะอีเจ๊หน้าบรรณารักษ์มันให้ความกรุณา บรรยายซะเกือบจบเรื่อง....คือผมก็ไม่ถึงขนาดมารยาทงาม ในโรงหนังคุยได้นะ แต่พองามดีมะ อย่าได้แบ่งบันความรู้กันในโรงหนังเลย

ผมรู้นะ เข้าใจนะว่า อ่านมาแล้ว ท่าทางจะชอบเรื่องนี้ด้วย แต่การจะเล่าในลูกชายสุดรักมึงฟัง มึงจำเป็นต้องเล่าในโรงหนังมั๊ย มันจำเป็นต้องให้คนข้างมึงรับรู้มั๊ย มันจำเป็นมั๊ยต้องให้กู คนที่นั่งห่างจากมึง 2 ที่ ต้องรับรู้ว่าใครคนดี ใครคนร้าย ใครทำอะไรที่ไหนเมื่อไหร่....

 

ความจริงเริ่มรำคาญตั้งแต่หนังยังไม่ฉายแล้วเพราะมันพูดเสียงดัง...แต่เอาวะ มันคงแค่พูดเสียงดังแหละ หารู้มั๊ยด้วยความไว้ใจในมารยาทที่พึ่งมี มันกลับมาทำร้ายกัน ไอเจ๊บรรณารักษ์

 

คำที่ได้ยินทั้งเรื่องคือ "เดี๋ยวดูนะ มันจะ..."

 

เอิ่มเจ๊บรรณารักษ์ครับ เดี๋ยวมันจะเป็นห่า เป็นเหว โปรเฟสเซอร์แลงดอนจะติดเอดสื ตายห่า ตกนรก ขึ้นสวรรค์ ก็ให้กูรู้เองเหอะ....ให้กูได้เห็นด้วยตา อย่าในประสาทสัมผัสหูทำงานก่อนประสาทสัมผัสตาเลย กูอยากดูหนัง....

 

มึงจะสปอล์ย ก็สปอล์ยก่อนเข้าโรงได้มะ เอาแบบล่วงหน้าซักนิดนึง ไม่ใช่มึงสปอล์ย 2 วินาทีก่อนเหตุการณ์จริง... คือเจ๊เหมือนผู้หยั่งรู้อนาคตเลย พูดปุ๊บอีก 2 วิมันเกิดขึ้นจริง...

 

ในใจอยากพูดกลับไปเหลือเกิน อยากกระซิบดังใส่หน้ามันและครอบครัวว่า..."เดี๋ยวดูนะ มึงจะโดนกูตบกบาลยกครัว"

 

ถึงอยากแค่ไหน ก็พูดได้แค่ในใจ ด้วยมารยาทที่พอจะมี...ทำได้แค่พยายามโฟกัสกับหนังไม่สนใจเสียงเจ๊บรรณารักษ์ ทำได้แค่นี้จริงๆ

สุดท้ายขอมอบกลอน ส่งเจ๊และครอบครัวกลับไปสิงห้องสมุด อย่าได้โผล่มาหลอกหลอนคนโรงหนังอีกเลย...

 

โธ่ไอเจ๊หน้าแก่บรรณารักษ์      ไม่รู้จักมารยาทในสังคม

มึงรู้ไหมพูดพล่ามไม่เหมาะสม   มีแต่ลมใช่ไหมในกบาล

อยากจะตบหัวเจ๊ให้หัดอ่าน       เรื่องเกี่ยวการวางตัวในโรงหนัง

ประพฤติตัวให้ดีคนไม่ชัง          ไอหน้างั่งอย่าทำแบบนี้เลย....

 

 

ใช่ครับ มันกลับมาอีกครั้ง สำหรับหนังภาคต่อที่ครองใจคนทั้งจักรวาล....จั๊วะ 4.0 : จั๊วะอึด ตาย (โคตรพ่อโตคตรแม่) ยาก

 

ความเดิมจากภาค 3.1 มันกลับมาราวกับผีบุปผากลับชาติมาเกิด การต่อสู้ที่รุนแรงดุเดือด แล้วจบลงด้วยชัยชนะอย่างสมศักดิ์ของฝ่ายธรรมะ

มาคราวนี้ จั๊วะ มันตายยากมาก ผมจึงต้องตั้งชื่อให้ภาคนี้เหมาะกับความอึดของมัน จั๊วะอึด ดังนั้น จากหนังเรื่อง Die Hard 4.0 (ปลุกอึด ตายยาก) จึงกลายเป็น จั๊วะ 4.0 จั๊วะอึด ตาย (โคตรพ่อโคตรแม่) ยาก

 

เริ่มเกิดจากความหิว ไม่ได้หิวจั๊วะนะ...หิวข้าวปกติ เลยลงไปหาของกินในครัว...ใช่ครับ มันคือสถานที่เกิดเหตุ

ผมเจอมันอยู่บนกล่องพลาสติกใบนึง ในใจคิดว่า ชิบหายละ กูต้องเขียน blog จั๊วะภาคใหม่อีกแล้วหรือเนี้ย???

ทันใดนั้น มันวิ่งหนีไปหลังตู้เย็น ผมก็วิ่งหนีไปห้องกินข้าว (ห่างไปประมาณ 5 เมตร) ตั้งสติก่อนสตาร์ท

 

ผมควรจัดการมันยังไงดี

- ฉีดด้วยอาวุธระยะไกล DDT ข้อดีคือ มันตายแน่ ข้อเสียคือเราจะตายตาม หลังจากฉีดดดนจานชาม ช้อนซ้อม หม้อกระทะ หรือแม้แต่ของกิน....

- จู่โจมระยะประชิด นั้นคือการตีด้วยหนังสือพิมพ์ม้วน ข้อดีคือ เราจะไม่ตายด้วยยาฆ่าแมลง แต่ข้อเสียคือ มันจะวิ่งพล่านทั่วห้องหรือมันอาจบินถ้าเราตีไม่โดน ยังไงก็ตามถ้าตีโดนมันจะเละ แล้วผมจะอ้วก......

 

ผมต้องเลือก ผมไม่มีทางเลือกสมานฉันท์ ในเมื่อมันบุกรุก มันต้องตาย ผมเลือกวิธีที่สอง ต่อสู้ระยะประชิด แม้มันยาก แต่ต้องทำ

 

ผมไล่ฟาด ฟาด ฟาด ตบ ตบ ตบ มันหลบ มันวิ่ง มันกระพือปีก.....อ้าวเหี้ย ชิบหายละ ทันใดนั้นผมคว้าถาดสปาเก้ตตี้สำเร็จรุปที่ผมกินไปตอนกลางวัน คว่ำมัน...

ทันครับ...เฉียดไปนิดเดียว ถ้าช้ากว่านี้ผมอาจเสียท่ามัน เพราะมันกำลังใช้ท่าไม้ตาย....

 

คราวนี้จะทำยังไงต่อดี จะทิ้งมันไว้ ถ้ามันแหกคุกอัซคาบันออกมาได้หละ...ถ้าเปิดออกมาแล้วตีมันไม่ได้หละ

แต่แล้วผมก้คิดได้ว่า เราปราณีประนอมกับเรื่องนี้ไม่ได้ มันต้องตายผมจึง ง้างสุดมือ แล้วเปิดฝา เพื่อตบมันให้ตาย...

 

ผั๊วะ....แรงมากกกกกกกกกกกกกกก เละแน่....ครับ....ถ้าโดนนะ แต่ไม่โดนไง มันเลยหลุดออกจากอัซคาบันได้

ตบ ตบ ตบ ฟาด ฟาด ฟาด เชี่ยเอ้ยยย...ไม่โดน โอ้ยยยยยย หุดหิด

 

ปิดประตูวิ่งมาตั้งหลัก...ตอนนั้นจะอ้วกแล้วเพราะเสือกจินตนาการว่ามันจะเละ...เอาใหม่ ตั้งสิตใหม่....สู้เว้ยยยยยยยยยยยยย

เข้าไป มันกำลังมุดหนี...ไอครั้นจะลากขามัน มาฟาดอีก ก็ใช่ที่ จะปล่อยมันไป มันก็อาจกลับมาอีก คราวหน้าไม่รุ้จะตั้งชื่อภาคว่าอะไรแล้ว...

 

สุดท้ายมันหนีไปได้....เฮ้ออออออ

พอมีใจเย็นลง ค่อยๆคิด ก็นึกได้ว่า ถ้าอัด DDT เข้าไปตอนมันถูกขังในอัซคาบัน ป่านนี้มันตายไปนานแล้วเนี้ย...พูดแล้วก้เจ็บไป คราวหน้าเจอกันจะยิงไม่ยั้งเลย...ชิบ!!!

 

ก่อนจากกันไป ยังไงก็ต้องมีกลอนรักจากใจให้พี่จั๊วะอึด ตายยาก

 

จั๊วะมันกลับมาอีกมาหลอกหลอน    เจอครั้งก่อนสู้กันมันหนักหนา

เจอคราวนี้ตายยากเหลืออุรา          ไอจั๊วะฆ่าตายยากมากจริงจริง

กรูนั้นอยากระดมยาไปยิง              แต่มันวิ่งเร็วโคตรยิงไม่ไหว

แล้วคราวนี้มันก็หลบหนีไป             เจอกันใหม่กรูไม่ปล่อยแน่นอน

วันนี้เกิดอาการลงแดง...อยากกินโค้กหรือเป็บซี่ก็ได้ อยากมาก ขึ้นขั้นที่เรียกว่ากระเหี้ยนกระหือรืออยากกินเป็บซี่ แถวนั้นร้านขายน้ำก็ไม่มี เซเว่นก็ไม่มี จะมีก็คือ McDonald นั้นแหละ ก็เลยไปซื้อ...

 

เรื่องก็มีอยู่ว่า ผมอยากกินมาก แต่ไม่อยากกินเยอะเพราะไม่อยากปวดฉี่เข้าห้องน้ำบ่อย...ผมเลยสั่ง "เอ่อ...เอาโค้กแก้วเล็กครับ"

พนักงานทำหน้างง...เอียงคอ กรุณาจินตนาการหน้าหมางง...."แก้วเล็กไม่มีคะ"

ไม่มีแปลว่าอะไรวะ...ผมคิด ในขณะที่พนักงานพูดต่อว่า "เรามีแก้ว กลาง/ใหญ่/ใหญ่พิเศษ"

 

เอิ่ม...แก้วที่ผมอยากได้ มึงจะเรียกแก้วเหี้ยอะไรก็เรียกเหอะ...กูหมายถึงเล็กที่สุดเท่าที่มึงมีนั้นแหละ...อันนี้คิดในใจนะ ไม่ได้ถ้อยแถลงออกไป

"เอ่อ ครับ...งั้นผมเอาแก้วที่คุณเรียกว่าแก้วกลาง แต่คนทั่วไปเรียกแก้วเล็กอะครับ"

พนักงงานขาย คงแฮปปี้ที่ผมสั่งแก้วกลางซะที...

 

สรุปคือ...ผมได้น้ำขนาดเล็ก ในราคาขนาดกลาง...พร้อมไอเดียดีๆ ที่ทำออกมารับร้อง ขายดียิ่งกว่าน้ำไซส์กลาง...เพราะมันคือ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
ถุงยางไซส์กลาง ใหญ่ และ ใหญ่พิเศษ ฮ่าๆๆ....