หนังผีสี่เรื่อง...ไปดูกันเองนะไม่ควรเล่า แต่ขอบอกว่าเรื่อง 4 หล๋อนสุด...แม่งน่ากลัวตั้งแต่ยังไม่ตาย...

อ้วนคือชื่อโรเจคที่ผมได้รับมอบหมายอยู่ในตอนนี้ ชื่อแนวมะ...โปรเจคนี้มันคือชีวิตผมเลยนะ มันคือชีวิตผมจริจริง ผมจริงจังมาก ผมจะถูกประเมินระยะสั้น 3 เดือน และระยะยาว สิ้นปีนี้ โปรเจคผมไม่ต้องทำอะไรมาก แต่ทำให้สำเร็จยากมาก เพราะมันคือการสู้กับจิตใจ...

 

โปรเจคผมคือการทำยังไงก็ได้ให้อ้วนขึ้น ระยะ 3 เดือนขึ้น 3 กิโล และระยะ สินปี้ขึ้นอีก 5 กิโล รวมทั้งหมด 8 กิโล เห็นมะว่าโปรเจคนี้มันคือชีวิตผมจริงๆ นอกจากมันจะเกี่ยวกับร่ายกายแล้ว มันยังรวมถึงบทลงโทษหากไม่สำเร็จ หากภายใน 3 เดือนไม่สามารถถึง 63 กิโล (ตอนนี้หนัก 60) จะลงโทษโดยการห้ามดูบอล ซีเรียสนะเนี้ย อันนี้แหละชีวิตของจริงเลย....

 

ดังนั้นทางที่ดีคือทำให้สำเร็จ ทั้งเพื่อตัวเองและเพื่อฟุตบอล ฮ่าๆๆๆ

วันนี้

ตีแบด

ไม่เหนื่อย

แต่เมื่อย

ทรมาณ

แต่มัน

เจ็บแขน

ต้องซ้ำ

วันไหน

เจอกัน

ได้เลย

ไอน้อง...

วันนี้พึ่งมีโอกาสได้ลองใช้บริการ nokia ultra screen ที่ siam paragon พูดตรงๆว่าไม่น่าใช้บริการเลย...เพราะใช้แล้วมันติดใจมาก ฮ่าๆๆ เสียงดี ที่สำคัญเบาะนั่งเจ๋งมาก หนังนุ่ม ปรับเอนสบาย มีหมอนและผ้าห่ม ใช้บริการแล้วไม่รุ้สึกเสียดายก็ละกัน

 

ที่สงสัยมีเรื่องเดียว ทำไมมันถึงตั้งชื่อ nokia ultra screen เพราะผมว่าสิ่งที่เด่นสุด ดึงความสนใจสุดในโรงคือเบาะ มันน่าจะชื่อ nokia ultra seat มากกว่านะ

 

ปัญหาเดียวตอนนี้คือหนังเรื่องต่อไปที่จะไปดู อยากดูด้วยโรงนี้อะดิ...ทำไงดี ดูบ่อยถึงจะชอบแต่มันจะแพงไปมั๊ยเนี้ย ฮ่าๆๆ....สรุป happy ครับ

เราไม่จำเป็นต้องเข้าใจกันทุกเรื่อง เพราะคนเราไม่มีทางเข้าใจกันได้ทุกเรื่อง...มันต้องมีเรื่องไม่เข้าใจบ้าง...และมันต้องมีเรื่องที่ไม่อยากเข้าใจบ้าง...

 

แล้วอะไรที่ทำให้เราผ่านปัญหาต่างๆได้ แม้เราอาจไม่เข้าใจกันในบางเรื่อง...

 

มีคนบอกว่า "การยอมรับ" ผมก็เห็นด้วยนะ...คุณเห็นด้วยมั๊ย???

วันนี้มีเรื่องงี่เง่าเรื่องนึงที่ควรค่าแก่การเขียนลง blog เรื่องรามีอยู่ว่า วันนี้พ่อผมเอารถผมไปทำเรื่องเสียงนิดหน่อย ทำให้ผมต้องใช้รถแม่ คราวนี้ผมก็มึนๆ กับไฟเลี้ยวมาตลอดทาง จะเปิดไฟเลี้ยว ดันเปิดผิดเป็นที่ปัดน้ำฝน เนื่องจากรถผมไฟเลี้ยวอยู่ข้างซ้าย แต่รถแม่ไฟเลี้ยวอยู่ข้างขวา...แต่นี่ไม่ใช่เรื่องงี่เง่าที่จะเล่า

 

วันนี้ผมวิ่งบนถนนรามอินทรา-แจ้งวัฒนะ ผมเองก็จะรีบกลับเพราะต้องกลับไปกินข้าวกับที่บ้าน ผมเหยียบเร็วไปตลอด คราวนี้เจอรถคันนึง พยายามจะกลับรถ ผมก้ดูแล้วว่าไม่เบรคให้แน่ ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมคิดในใจว่า "เชี่ย กูไม่ให้มึงไปหรอก" ผมขยับมือกระพริบไฟหน้า ส่งสัญญาณบอกมันว่า "กูไม่ให้ มึงอย่าออกนะไอแสดดดด..." ทันใดนั้นเอง มีน้ำพุ่งขึ้นมาบนกระจก ใช่ครับ น้ำล้างกระจกพุ่งขึ้นมา...ใช่ครับ ผมกระพริบไฟผิดข้าง กลายเป้นฉีดน้ำล้างกระจกแทน....

 

ผมเหวอโคตร ผมว่าคนในรถคันที่รอกลับรถ มันก็คงเหวอเหมือนผมแหละ อารมณ์ว่าหน้าผมเครียดมาก แม่งต้องกระพริบไฟไล่แน่ๆ แต่มันดันฉีดน้ำล้างกระจกแทน...ผมหัวเราะให้ตัวเอง ก่อนจะรีบขับผ่านไปโดยพยายามไม่ให้รถคันที่จะกลับรถ จำหน้าผมได้...

 

ผมรู้สึกถึงความเสร่ออย่างมาก โชคดีที่มันไม่พุ่งรถเข้ามา ถ้ามันไม่รู้ว่าผมไม่ให้ แล้วดันพุ่งรถเข้ามา เกิดชนกัน มันคงฮาผมตายห่าว่าที่ชนกันเพราะผมฉีดน้ำล้างกระจกแทนที่จะกระพริบไฟไล่ ฮ่าๆๆ

 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า กรุณามีสติก่อนสตาร์ท...แม่ไม่ดื่ม ไม่เมา แต่ยังไงขับรถควรมีสติ นิดนึงนะ จริงๆ

 

และวันนี้คงไม่มีใครที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ
ก็เพราะว่าเธอ..บอกว่ารักเรา..
และวันนี้คงไม่มีใครที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ
ก็รักเธอตั้งแต่เมื่อวาน

สายลมพัดพาใจล่อง..
เมื่อวานฉันกลัวว่าเธอไม่อยากตอบ
แค่อยากจะย้ำเธอ..ให้เธอได้ยินมันอีกครั้ง..
แค่เพียงอยากจะย้ำใจ..สักที
เมื่อเธอมาลองคุยกับฉัน..

และวันนี้คงไม่มีใครที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ
ก็เพราะว่าเธอ..บอกว่ารักเรา..
และวันนี้คงไม่มีใครที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ
ก็รักเธอตั้งแต่เมื่อวาน

ถ้าหากพรุ่งนี้มีใครมาทำให้เธอของฉันเปลี่ยนไป
อยากให้เธอ..กลับไปคิดดู
ว่าตัวคนนี้ ไม่มี ไม่มี วันที่จะคิดเปลี่ยนใจ
ก็ให้เธอ..หมดทั้งใจ..

คุณเคยมีความสุขมั๊ย? ตอนที่มีเคยรู้สึกมั๊ยว่าทำไมเรามีความสุขจัง ผมไม่เคยคิดเลยว่าทำไมผมมีความสุข ไม่รู้จะคิดทำไม ในเมื่อผมมีความสุข สิ่งที่ผมคิดก็มีแค่ทำยังไงให้อยู่กับความสุขนั้นตลอดไป...ผมคิดเสมอแต่ไม่เคยได้คำตอบ และความสุขมันก็ไม่เคยอยู่กับเราได้ตลอดไป...

 

ตอนนี้ผมได้ตัดสินใจอะไรไปบางอย่าง...บางอย่างที่อาจทำให้ผมเจอกับความสุขหรืออาจทำให้ผมต้องเสียใจก็ได้ ถึงผมอาจจะต้องเสียใจ แต่ผมจะไม่มีวันที่เสียใจในสิ่งที่ตัดสินใจ ผมตัดสินใจด้วยความรู้สึกของตัวเอง มันไม่มีเหตุผลใดๆประกอบเลย...ผมตอบตัวเองไปแล้ว

 

มีคนบอกผมว่า ถ้าเรามีคำตอบให้กับคำถามบางคำถาม แสดงว่าเราไม่เข้าใจ เพราะบางคำถามก็ไม่มีคำตอบ...แต่สำหรับผม ที่บางคำถาม ไม่มีคำตอบก็เพราะ บางคำถามผู้ถามก็ไม่ได้ต้องการได้คำตอบ...หมายถึงไม่ได้ต้องการให้ตอบด้วยคำและ ต้องการรับรู้ด้วยการกระทำ...ผมเชื่อแบบนั้นด้วยความรู้สึก มันไม่มีเหตุผลใดๆประกอบเลย (อีกแล้ว)

 

อย่างที่เคยบอกไว้นั้นแหละ ว่าเข็มเวลาผมเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง...เวลาที่ผมจะเจออะไร ที่ไม่มีเหตุผลและตอบได้ด้วยความรู้สึก ฮ่าๆๆ (เน่ามะ)