ตื่นเช้ามาตั้งเป้าว่าจะทำงาน 3 อย่างแบบชิวๆ ไม่รีบไม่ร้อน อยากแรกคือทำความสะอาดโคมไฟรอบๆบ้าน หลังจากแมลงเข้าโคมเต็มไปหมด บอกแม่ว่าจะทำนานแล้วแต่ไม่ว่างทำซะที...อย่างที่สองคือเอารถไปล้างแล้วจะเลยไปเปลี่ยน DVD ที่ซื้อมาเป็นอย่างสุดท้าย...

งานแรกเริ่มต้นประมาณ 9 โมงครึ่ง โค้มที่จะต้องทำความสะอาดมี 5 อัน (ทำส่วนนึงก่อน ทำรอบบ้านเยอะเกิน...) ก็แกะโคมแรกด้วยความยากลำบาก ค่อยๆไขน๊อตก่อนจะเอามาล้าง ก้ดูเหมือนไม่มีอะไร ก็ไม่ยาก แค่ปีนบันไดขึ้นไป ไขๆแล้วก็ลงมา...

ความยากมันอยู่ที่โคมที่สองและสาม...มันไม่ใช่ความยากหรอกจริงๆแล้ว มันคือความเชี่ย....ใช่ครับ ถ้าได้ติดตามเรื่องราวก่อนหน้านี้มาจะรู้ความเชี่ยมันคือ.....จิ้งจก

ผมก็รู้ว่าความเสี่ยงมีอยู่ที่จิ้งจกมาจะมาแอบอาศัยโคมไฟเป็นบ้านพักในเวลากลางวัน เพราะมันใกล้แหล่งหากินเวลากลางคืน...ผมจึงเคาะโคมเรียกให้มันรู้ว่า...กูมาแล้ว มึงไปวะไอเชี่ยยยยย

มันไม่มีปฏิกริยาใดๆ นั้นไม่ได้หมายความว่ามันไม่อยู่...ผมรุ้ จึงระวังตัวไม่ละสายตา...

ผมไขๆ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มันอยู่จริงๆ มันอยู่ที่หลอดไฟ... อี๋ย์ พิมพ์ไปก็กลัวไป แหวะ...มันไม่ตัวใสเหมือนจิ้งจกทั้วไป อาจเพราะพนังบริเวณนั้นเป็นสีน้ำตาล มันเลยเป็นสีน้ำตาลเข้ม...ย้ำว่าเข้ม...ผมขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่าความใสของจิ้งจกน่ากลัว...ขอเปลี่ยนเป็นผิวหนังมันไม่ว่าสี(ห่า)อะไรก็น่ากลัว

ผมรวบรวมสติ ร้องไป ก็เอาโคมปีนบันไดลงมา...ยังไม่ทันถึงพื้น....จิ้งจกกระโดดใส่แขนผม คราวนี้สติแตกเลยครับ...วิ่งหน้าไปที่โรงรถที่ไกลจากที่เกิดเหตุประมาณสิบเมตร...ถ้าบ้านมีที่มากกว่านี้คงหนีไปอีก....

กรุณาอย่าคิดว่าตลก...ผมซีเรียส!!!

ผมหลบมาตั้งสติก่อนฟ้องแม่ว่า มันมีจิ้งจก...แน่นอนผมได้รับคำสรรเสริญว่า...มันน่ากลัวตลกไหน กลัวไปได้...เอิ่ม...เค้ารู้ว่าผมกลัวนะ แต่เค้าคงไม่รู้ว่าผมกะมันรบกันมากี่ครั้ง....มันอาจเป้นคำสาปจิ้งจกในไมโครเวฟก็เป้นไปได้ พูดแล้วก้อโหสิกรรมเหอะนะ ไอจิ้งจกบ้า...มึงจะหลอนกูไปไหน...

กลับมาต่อที่จิ้งจกในโคมไฟ คราวนี้ทำไงดีหละ เหลืออีก 3 แต่ตอนนี้กลัวจนปวดหัวไปแล้ว...

เอาวะ หน้าที่คือหน้าที่ ต้องทำ...จากนั้นผมเลยปีนไปแกะโคมที่ 3 เฮ้ออ...

ใช่ครับ เดาไม่ยากใช่มะ...เจอมันอีกแล้ว สีเดิมเลย...คราวนี้อยู่ในโคม...ผมประคองสติสัมปะชัญญะ (สะกดไงวะ) ประคองทุกสิ่งอย่าง แม้ปากจะร้องอ๊ากกกกกกก แต่มือและตีนส์ ยังทำงานถือและเดินลงมา พร้อมวางโคมไว้ที่พื้นหญ้าในสวน เรียกแม่ออกมาช่วยไล่ แม่ออกมาช่วยพร้อมบอกว่า อืมม..มันน่ากลัวจริงๆด้วยตัวดำๆ...มันไม่ใช่น่ากลัวครัว มันโคตรน่ากลัว น่าขยะแขยง น่าเกลียด น่าแหวะ น่าอี๋ หน้าเชี่ยด้วย

โชคดีที่มีแม่ แม่ช่วยไล่และเอาโคมไปล้างทำความสะอาด...พร้อมทั้งบอกว่าไม่ต้องทำแล้ว อีก 2 ดค้มไว้ค่อยทำ ฮ่าๆๆ เรื่องมันควรจะจบ และผมควรจะแต่งกลอนสรรเสริญคุณงามความดีของตัวเชี่ยผิวเข้มทั้งสองตัวใช่มั๊ยครับ...

ถ้าเป็นหนังปกติมันควรจะจบแค่นั้น แต่นี่มันไม่ใช่หนัง มันคือชีวิตจริง

ผมปีนไปติดโคมกลับ ใจก็กลัว แต่มันก็ต้องทำ ส่องอย่างดีไม่มีแน่ๆ โคมแรก ไม่มีปัญหา เพราะปัญหาอยู่โคมที่ 2 ครับ ผมส่องไปปุ๊บ เจอมันปั๊บ มันตัวดำๆเขื่องๆ ดุไม่เป้นมิตร ถึงมันกูเป็นมิตร ผมก้ไม่เป็นมิตรกะมันแน่...ครับ มันคือจิ้งจก อี๋ย์

ทำไมมันมายุ่งกะชีวิตผมจังเลยวะ จิ้งจกในไมดครเวฟวันนั้นเป็นดคตรพ่อมันหรอ ถ้าใช่ กรูขอโทษ กรูไม่ได้ตั้งใจ...มึงจะให้กูทำไงถึงจะเลิกยุ่งกะชีวิตกรู กรูไม่อยากเขียน blog ถึงพวกมึงแล้ว...

คราวนี้ผมทั้งบ้านเลยครับ ทั้งพ่อทั้งแม่ ถือถ้าบ้านมี ห้าล้านคนคงออกมาหมดห้าล้านคนแน่ๆ...มันเพราะไอบ้าจิ้งจกจากนรก ไอจิ้งจกชั่วตัวดำ ใจดำ มดดำ รมดำ ทุกอย่างดำหมด...

สุดท้ายก็ไล่มันออกไป ผมปิดโคมได้ทุกอันพร้อมอาการปวดหัวตุ๊บๆจนถึงวินาทีนี้...เฮ้อออ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง เอาชนะมันไม่ได้"

กลอนจากใจฝากไปให้สามชั่วตัวดำ...

จิ้งจกรกโลกโสโครกจริงจริง   ควรจะโดนทิ้งปิ้งไฟนรก

หรือไม่ก็เอาไปให้ส้วมหมก   ให้หม่ำจ๊กมกจกไปย่างกิน

แต่งได้แค่นี้แหละ ผมดแรงแต่งแล้ว...เหนื่อย