ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าผมถ่ายรูปแล้วผมพอใจกับภาพที่ออกมามากขึ้นนะ ทั้งที่เวลาว่างที่จะไปจับกล้องก็น้อยลง เพราะทำงานหนักขึ้น ผมไม่คิดว่าภาพที่ถ่ายสวยขึ้นนะ ผมไม่ได้บอกว่าภาพมันสวยขึ้นนะ แต่ผมเริ่มกลับมายืนในจุดที่ผมเริ่มอยากจะถ่ายรูปเป็นครั้งแรก

 

ผมตัดสินใจซื้อกล้องหลังจากคิดว่าผมมีแรงบัลดาลใจมากพอที่จะถ่ายรูปแล้ว ผมถ่ายได้ห่วยแตกมาก แล้วก็คิดว่าแค่แรงบัลดาลใจไม่พอที่จะถ่ายรูปได้ ผมจำเป็นต้องมีความรู้เทคนิค และการฝึกฝนที่มากกว่านี้...ผมก็เริ่มอ่านหนังสือมากขึ้น มากขึ้น ถ่ายมากขึ้น มากขึ้น จนผมรู้สึกว่ารู้บางรู้ที่ผมถ่าย มันก็พอที่ให้คนอื่นดูได้แล้ว...

 

แต่ผมไม่พอใจกับมันมากเท่าความสวยงามที่เพิ่มขึ้น....ผมว่าภาพสวยขึ้นแต่มันไม่ใช่....มุมมองนี้มันคือมุมมองของช่างภาพคนอื่น...ที่ผมทำตามเทคนิคที่เขียนไว้ มันไม่ได้มากจากที่มองว่าสวย มันมากจากความเชื่อที่ผมอยากให้คนอื่นมองว่าสวย...

 

ช่วงนี้ผมไม่แคร์ว่ารูปผมจะสวยไม่สวย ผมกดชัตเตอร์ไม่พร่ำเพรื่อ กดเมื่อรู้สึกว่าใช่ กดเมื่อรู้สึกว่าต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ ผมว่ามันใช้แหะ...

 

วันนี้ผมเดิมทั้งเซ็นทรัลปิ่นเกล้า เข้าร้านหนังสือ 4 ร้านเพื่อหาหนังสือ "The Moment It Clicks" ของ Joe McNelly มันเป็นหนังสือที่บอกว่าภาพของช่างภาพคนนี้ ถ่ายที่ไหน เมื่อไหร่ อุปกรณ์ เทคนิค ที่สำคัญแนวคิด แลแรงบัลดาลใจของการถ่ายภาพนั้นๆ....ผมเดินเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ นึกแล้วเสียดายที่ไม่ได้จองในงานหนังสือครั้งที่ผ่านมา...ไม่งั้นผมคงได้เข้าใจมุมมองและความคิดของการถ่ายภาพของช่างภาพคนนี้มากขึ้น...

 

แต่ยังไงก็ตามผมก็ยังโชคดีที่เจอหนังสือเล่มนึงชื่อเรื่อง "Sense & Inspiration" ของช่างภาพคนไทย ต่อพงษ์ ชาลวาลา เป็นหนังสือลักษณะเดียวกันกับ "The Moment It Clicks" ผมเลยซื้อมาอ่าน...และมันก็เป็นแรงบัลดาลใจสำหรับ blog ในวันนี้...

 

ps ปกติผมจะเรียกคนที่ถ่ายรูปด้วยกล้อง nikon ว่าศิลปินนะ แต่ขืนเรียกศิลปินพร่ำเพรื่อ มันจะไม่แนว...เลยใช้ช่างภาพไปละกัน ฮ่าๆๆ