Gallery Kon Ba

ตื่นเช้ามาตั้งเป้าว่าจะทำงาน 3 อย่างแบบชิวๆ ไม่รีบไม่ร้อน อยากแรกคือทำความสะอาดโคมไฟรอบๆบ้าน หลังจากแมลงเข้าโคมเต็มไปหมด บอกแม่ว่าจะทำนานแล้วแต่ไม่ว่างทำซะที...อย่างที่สองคือเอารถไปล้างแล้วจะเลยไปเปลี่ยน DVD ที่ซื้อมาเป็นอย่างสุดท้าย...

งานแรกเริ่มต้นประมาณ 9 โมงครึ่ง โค้มที่จะต้องทำความสะอาดมี 5 อัน (ทำส่วนนึงก่อน ทำรอบบ้านเยอะเกิน...) ก็แกะโคมแรกด้วยความยากลำบาก ค่อยๆไขน๊อตก่อนจะเอามาล้าง ก้ดูเหมือนไม่มีอะไร ก็ไม่ยาก แค่ปีนบันไดขึ้นไป ไขๆแล้วก็ลงมา...

ความยากมันอยู่ที่โคมที่สองและสาม...มันไม่ใช่ความยากหรอกจริงๆแล้ว มันคือความเชี่ย....ใช่ครับ ถ้าได้ติดตามเรื่องราวก่อนหน้านี้มาจะรู้ความเชี่ยมันคือ.....จิ้งจก

ผมก็รู้ว่าความเสี่ยงมีอยู่ที่จิ้งจกมาจะมาแอบอาศัยโคมไฟเป็นบ้านพักในเวลากลางวัน เพราะมันใกล้แหล่งหากินเวลากลางคืน...ผมจึงเคาะโคมเรียกให้มันรู้ว่า...กูมาแล้ว มึงไปวะไอเชี่ยยยยย

มันไม่มีปฏิกริยาใดๆ นั้นไม่ได้หมายความว่ามันไม่อยู่...ผมรุ้ จึงระวังตัวไม่ละสายตา...

ผมไขๆ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มันอยู่จริงๆ มันอยู่ที่หลอดไฟ... อี๋ย์ พิมพ์ไปก็กลัวไป แหวะ...มันไม่ตัวใสเหมือนจิ้งจกทั้วไป อาจเพราะพนังบริเวณนั้นเป็นสีน้ำตาล มันเลยเป็นสีน้ำตาลเข้ม...ย้ำว่าเข้ม...ผมขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่าความใสของจิ้งจกน่ากลัว...ขอเปลี่ยนเป็นผิวหนังมันไม่ว่าสี(ห่า)อะไรก็น่ากลัว

ผมรวบรวมสติ ร้องไป ก็เอาโคมปีนบันไดลงมา...ยังไม่ทันถึงพื้น....จิ้งจกกระโดดใส่แขนผม คราวนี้สติแตกเลยครับ...วิ่งหน้าไปที่โรงรถที่ไกลจากที่เกิดเหตุประมาณสิบเมตร...ถ้าบ้านมีที่มากกว่านี้คงหนีไปอีก....

กรุณาอย่าคิดว่าตลก...ผมซีเรียส!!!

ผมหลบมาตั้งสติก่อนฟ้องแม่ว่า มันมีจิ้งจก...แน่นอนผมได้รับคำสรรเสริญว่า...มันน่ากลัวตลกไหน กลัวไปได้...เอิ่ม...เค้ารู้ว่าผมกลัวนะ แต่เค้าคงไม่รู้ว่าผมกะมันรบกันมากี่ครั้ง....มันอาจเป้นคำสาปจิ้งจกในไมโครเวฟก็เป้นไปได้ พูดแล้วก้อโหสิกรรมเหอะนะ ไอจิ้งจกบ้า...มึงจะหลอนกูไปไหน...

กลับมาต่อที่จิ้งจกในโคมไฟ คราวนี้ทำไงดีหละ เหลืออีก 3 แต่ตอนนี้กลัวจนปวดหัวไปแล้ว...

เอาวะ หน้าที่คือหน้าที่ ต้องทำ...จากนั้นผมเลยปีนไปแกะโคมที่ 3 เฮ้ออ...

ใช่ครับ เดาไม่ยากใช่มะ...เจอมันอีกแล้ว สีเดิมเลย...คราวนี้อยู่ในโคม...ผมประคองสติสัมปะชัญญะ (สะกดไงวะ) ประคองทุกสิ่งอย่าง แม้ปากจะร้องอ๊ากกกกกกก แต่มือและตีนส์ ยังทำงานถือและเดินลงมา พร้อมวางโคมไว้ที่พื้นหญ้าในสวน เรียกแม่ออกมาช่วยไล่ แม่ออกมาช่วยพร้อมบอกว่า อืมม..มันน่ากลัวจริงๆด้วยตัวดำๆ...มันไม่ใช่น่ากลัวครัว มันโคตรน่ากลัว น่าขยะแขยง น่าเกลียด น่าแหวะ น่าอี๋ หน้าเชี่ยด้วย

โชคดีที่มีแม่ แม่ช่วยไล่และเอาโคมไปล้างทำความสะอาด...พร้อมทั้งบอกว่าไม่ต้องทำแล้ว อีก 2 ดค้มไว้ค่อยทำ ฮ่าๆๆ เรื่องมันควรจะจบ และผมควรจะแต่งกลอนสรรเสริญคุณงามความดีของตัวเชี่ยผิวเข้มทั้งสองตัวใช่มั๊ยครับ...

ถ้าเป็นหนังปกติมันควรจะจบแค่นั้น แต่นี่มันไม่ใช่หนัง มันคือชีวิตจริง

ผมปีนไปติดโคมกลับ ใจก็กลัว แต่มันก็ต้องทำ ส่องอย่างดีไม่มีแน่ๆ โคมแรก ไม่มีปัญหา เพราะปัญหาอยู่โคมที่ 2 ครับ ผมส่องไปปุ๊บ เจอมันปั๊บ มันตัวดำๆเขื่องๆ ดุไม่เป้นมิตร ถึงมันกูเป็นมิตร ผมก้ไม่เป็นมิตรกะมันแน่...ครับ มันคือจิ้งจก อี๋ย์

ทำไมมันมายุ่งกะชีวิตผมจังเลยวะ จิ้งจกในไมดครเวฟวันนั้นเป็นดคตรพ่อมันหรอ ถ้าใช่ กรูขอโทษ กรูไม่ได้ตั้งใจ...มึงจะให้กูทำไงถึงจะเลิกยุ่งกะชีวิตกรู กรูไม่อยากเขียน blog ถึงพวกมึงแล้ว...

คราวนี้ผมทั้งบ้านเลยครับ ทั้งพ่อทั้งแม่ ถือถ้าบ้านมี ห้าล้านคนคงออกมาหมดห้าล้านคนแน่ๆ...มันเพราะไอบ้าจิ้งจกจากนรก ไอจิ้งจกชั่วตัวดำ ใจดำ มดดำ รมดำ ทุกอย่างดำหมด...

สุดท้ายก็ไล่มันออกไป ผมปิดโคมได้ทุกอันพร้อมอาการปวดหัวตุ๊บๆจนถึงวินาทีนี้...เฮ้อออ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง เอาชนะมันไม่ได้"

กลอนจากใจฝากไปให้สามชั่วตัวดำ...

 

จิ้งจกรกโลกโสโครกจริงจริง   ควรจะโดนทิ้งปิ้งไฟนรก

หรือไม่ก็เอาไปให้ส้วมหมก   ให้หม่ำจ๊กมกจกไปย่างกิน

แต่งได้แค่นี้แหละ ผมดแรงแต่งแล้ว...เหนื่อย

he's feeling bad

he's feeling sad

he's going to mad

that's what he has to

นอกจากแมลงสาปแล้ว สัตว์บนโลกใบนี้ที่ผมกลัวอีกอย่างคือจิ้งจก...

 

ถ้าความน่ากลัวของแมลงสาปคือการบิน...ความน่ากลัวของจิ้งจกคือการที่เราต้องนอนในห้องที่มันอยู่...

ถ้าความน่าเกลียดของแมลงสาปคือการกระพือปีก...ความน่าเกลียดของจิ้งจกคือความใสของลำตัว...

 

วันนี้มันเข้าห้องนอน และตัวมันใสมาก...แม่เจ้า...มันคือความน่าเกลียดและน่ากลัวในตัวเดียวกัน...

 

ผมนั่งเล่น facebook และนั่งดูตัวอย่างรายการบางจะเกร็งอยู่...โกะตี๋ฮามาก มากจนผมกะว่าจะตั้งใจดู...แต่ทันใดนนั้น...

ผมเห็นอะไรบางอย่างที่พื้น มันค่อยๆเคลื่อนที่ ช้าๆราวกับเศษขยะที่เคลื่อนไปด้วยความแรงของลมจากแอร์ มันแผ่วเบา มันเยื้องย่าง มัน....คือ...

 

จิ้งจก...ครับ ไอตัวเชี่ยนั้นมันคือจิ้งจก

 

ครับความเชี่ยของจิ้งจกคือการทำลายความสุขในการดูบางจะเกร็งของผมครับ...ระหว่างพิมพ์ไป ผมก็ชำเลืองมองมันตลอด โอ๊ย เครียดดดดด...

 

มันเปลี่ยนจากความสุข ไปเป็นความกังวล และมันก็เปลี่ยนจากความฮา เป็นความเครียด....มัน...มันคือความเชี่ยของจิ้งจก...

 

มันหนีไปโต๊ะทำงาน มันมุดไปหลัง sub woofer ผมลาก sub ออกมา มันหนีไปหลบหลังถังขยะ ผมดึงถังขยะจะครอบมัน มันหนีไปไต่ผ้าม่าน ผมสะบัด มันหนีไปที่ด้านหลังลิ้นชัก...

ลิ้นชักที่ผมใส่สากเบือกยันเรือรบ...ชิบหอยละ...แล้วถ้ามันเข้าลิ้นชักแล้วหาทางออกไม่เจอหละ...ถ้ามันตายในนั้น...อี๋...แหยะ

 

ผมมีความหลังไม่ค่อยดีกับจิ้งจกเท่าไหร่ หลังจากเคยเปิด microwave โดยไม่รู้ว่ามันแอบหนีเข้าไป มันดิ้นทุรนทุลาย ผมยืนกลัว ตัวสั่น ดูมันดิ้นในตู้ ก่อนปิดเครื่องเปิดฝา แล้วเห็นมันท้องแตกไส้ไหลคาตา...แหยะ...ภาพมันช่างติดตา...อี๋ อยากลืมๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ

 

กลับมาที่จิ้งจกตัวนี้ต่อดีกว่า...เล่าถึงไหนแล้วเนี้ย...

 

อะ...ผมคิดว่ามันคงอยู่แถวลิ้นชักแหละ เลยกระแทกลิ้นชักอยู่หลายที อีกใจก็กลัวลิ้นชักจะทับมันตาย...มันก็โผล่มาแว้บไปแว้บมา แล้วมันก็หาย...

 

โอ๊ยยยย...ยิ่งพิมพ์ยิ่งเครียด ตอนนี้เริ่มปวดหัว ปวดท้อง กลัวมันจะมาหาตอนนอน ถ้าเผลอนอนอ้าปาก มันจะเข้าปากมั๊ย เชี่ยจิ้งจก...กูไปฆ่าพ่อมึงเรอะ...

 

สุดท้ายที่ขาดไม่ได้...กลอนจากใจถึงไอจิ้งจก...

 

สวัสดีตอนดึกไอจิ้งจก          ไอซกมกจิ้กจกรกโลกา

ใครเป็นคนอัญเชิญมึงให้มา    กลับไปหาป้ามึงไปเลยไป

 

เอาไปแค่นี้ละกัน..เครียดจัดแต่งไม่ออก ฮ่าๆๆ

เวลาที่งานเยอะจนล้นมือ เราจำเป็นต้องจัด priority ในการทำงาน ใช่มั๊ยใช่ พี่น้องงงงงงง

คราวนี้อะไรหละสำคัญที่สุดอะไรหละสำคัญสุดท้าย ถึงขนาดไม่ทำก็ได้....

 

หลายคนคิดว่างานที่สำคัญที่สุดคืองานที่ทำเงินได้มากที่สุด...คำตอบคือ ไม่ใช่

หลายคนคิดว่างานที่สำคัญที่สุดคืองานที่คนอื่นต้องทำต่อ...คำตอบคือ ไม่ใช่

หลายคนคิดว่างานที่สำคัญที่สุดคืองานที่เจ้านายคุณสั่ง...คำตอบคือ ไม่ใช่

หลายคนคิดว่างานที่สำคัญที่สุดคืองานที่ทำให้คุณก้าวหน้ามีผลงาน...คำตอบคือ ไม่ใช่อีนั้นแหละ

 

บางคนตอบได้ใกล้เคียงมาก...งานที่สำคัญที่สุดของใครหลายๆคนคือ งานที่คุณกำลังโดนนายด่า...ฮ่าๆๆ

นั้นเพราะแปลว่า นายคุณเดือดร้อน ต้องได้งานนั้น ทันทีหรือเร็วที่สุด...

 

แต่อย่างที่บอกครับ มันแค่ใกล้เคียง แต่ ไม่ใช่

 

คราวนี้ งานที่สำคัญ ต้องทำก่อน priority 1 super extremely very urgent indeed คือ...งานที่นายของนายของนายของนายคุณโดนด่า

เพราะนั้นคือนายคุณกำลังโดน นายของนายคุณด่า เนื่องจากนายของนายคุณ ก็โดนนายของนายของนายคุณด่ามาอีกต่อ

เพราะความเป็นจริงแล้ว นายของนายของนายของนายคุณกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างที่นายของนายของนายของคุณทำไว้...

 

คราวนี้รู้แล้วใช่มั๊ยครับ...ว่าอะไรที่คุณควรทำก่อน อะไรเรียกว่า priority

 

priority มักจากมาตรงข้ามกับคำว่า possible ตอนต่อไปจะเขียนเรื่อง possible นะครับ โปรดติดตามตอนต่อไปครับ....

 

 

ไม่ใช่วันเกิดผมหรือวันเกิดใคร แค่พึ่งดู Happy Birthday จบอีกรอบ...

 

ตอนดูในโรงอารมณ์มันไม่พีคขนาดนี้ คือมันปริ่มๆละ แต่ไม่สุด คราวนี้ดูที่บ้านคนเดียว เก็บมันทุกรายละเอียดเลย...

ผมว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังดีที่ผมชอบเรื่องนึงนะ ไม่เริ่มเรื่องด้วยภาพสวยๆ จากสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ โดยเฉพาะปางอุ๋ง ที่ที่ผมก็เคยไปครั้งนึงและชอบมาก

สิ่งที่ชัดเจนมากคือความฮาร์ดคอร์ของอารมณ์...จากภาพสวยๆ ความรักน่ารักๆ กระฉากเป็นความตกใจ ความเสียใจ ความสับสน ภาพในเวลาเสี้ยววินาที

มันคืออุบัติเหตุที่เปลี่ยนทุกอย่างในชีวิต ไม่ต่างกับความจริง แค่เสี้ยววินาทีชีวิตของคนก็เปลี่ยนได้ทันที

 

ความจริงแล้วเรื่องนี้มันไม่ได้พูดถึงแค่ความรักที่มั่นคงของผู้ชายคนนึง แต่มันพูดถึงสังคม ผมหมายถึงความคิดของคนในสังคมที่มองเรื่องถูกเป็นผิด เรื่องผิดเป็นถูกเพียงเพราะเอาความรู้สึก ความรู้สึกของคนส่วนใหญ่มากตัดสิน...

 

ในขณะที่คนคนนึงรักษาสัญญา และคนคนนั้นแค่ทำในสิ่งที่เรียกว่าความถูกต้อง สังคมกลับมองว่าบ้า...ไม่มีใครเค้าทำกัน ทั้งที่ดูแลกันรักกันเป็นสิ่งที่สังคมเรียกร้องว่าเป้นสิ่งที่ดี

 

ถ้าคนเราไม่ดูแลกันจนตายจากกันไป จะเรียกว่ารักกันได้อย่างไร...ถ้าคนเราไม่รักษาสัญญา จะสัญญากันไปทำไม

 

ผมชอบตอนที่พระเอกถามพ่อว่า "ทำไมถึงยังรักแม่อยู่" ...อืม ทำไมคนเราถึงรักกันอยู่ แม้จากกันไป ไม่มีวันกลับมาก็ตาม...

พ่อเค้าบ้ารึปล่าว ที่รักคนที่ตายแล้ว สังคมตอบว่าไม่ แต่ทำไมพระเอกรักคนที่ตายทางการแพทย์ แต่ไม่ตายทางร่างกาย สังคมกลับบอกว่าผิด???

 

อีกตอนที่ชอบคือ ตอนที่พระเอกเขย่าเตียงแล้วถามนางเอกว่าตัวเค้าองดีพอรึยัง...มันแสดงถึงความฮาร์ดคอร์ในอารมณ์ได้ดีจริงๆ

 

สุดท้ายนี้เรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่า ตราบใดที่สัญญาต้องเป็นสัญญา สังคมก็ยังเป็นสังคม...

วันก่อนดูหนังเรื่อง angels and demons ดูอยู่ดีๆก็เกิดเหตุการณืประหลาด ไม่เคยเจอมาก่อนในการดูหนัง....นั้นคือฟิล์มไหม้ มันเริ่มจะเสียงเพี้ยน แล้วฟิล์มก็ฉีกขาดไป ภาพมันดูเหมือนคดีฆาตกรรมมากเลยอะ...หลอนดี แต่ถึงมันจะแปลกแค่ไหนแต่มันไม่ใช่ธีมของเรื่องนี้...

 

เรื่องมันมีอยู่ว่าระหว่างรอเปลี่ยนฟิล์มนั้น ผมควรจะไม่ได้ดูหนัง หนังไม่ควรจะฉายต่อ ผมไม่ควรรู้ฉากต่อไป ที่สำคัญผมไม่ควรรู้ฉากสำคัญที่ยังไม่ฉาย แต่...ผมรู้

 

เพราะอีเจ๊หน้าบรรณารักษ์มันให้ความกรุณา บรรยายซะเกือบจบเรื่อง....คือผมก็ไม่ถึงขนาดมารยาทงาม ในโรงหนังคุยได้นะ แต่พองามดีมะ อย่าได้แบ่งบันความรู้กันในโรงหนังเลย

ผมรู้นะ เข้าใจนะว่า อ่านมาแล้ว ท่าทางจะชอบเรื่องนี้ด้วย แต่การจะเล่าในลูกชายสุดรักมึงฟัง มึงจำเป็นต้องเล่าในโรงหนังมั๊ย มันจำเป็นต้องให้คนข้างมึงรับรู้มั๊ย มันจำเป็นมั๊ยต้องให้กู คนที่นั่งห่างจากมึง 2 ที่ ต้องรับรู้ว่าใครคนดี ใครคนร้าย ใครทำอะไรที่ไหนเมื่อไหร่....

 

ความจริงเริ่มรำคาญตั้งแต่หนังยังไม่ฉายแล้วเพราะมันพูดเสียงดัง...แต่เอาวะ มันคงแค่พูดเสียงดังแหละ หารู้มั๊ยด้วยความไว้ใจในมารยาทที่พึ่งมี มันกลับมาทำร้ายกัน ไอเจ๊บรรณารักษ์

 

คำที่ได้ยินทั้งเรื่องคือ "เดี๋ยวดูนะ มันจะ..."

 

เอิ่มเจ๊บรรณารักษ์ครับ เดี๋ยวมันจะเป็นห่า เป็นเหว โปรเฟสเซอร์แลงดอนจะติดเอดสื ตายห่า ตกนรก ขึ้นสวรรค์ ก็ให้กูรู้เองเหอะ....ให้กูได้เห็นด้วยตา อย่าในประสาทสัมผัสหูทำงานก่อนประสาทสัมผัสตาเลย กูอยากดูหนัง....

 

มึงจะสปอล์ย ก็สปอล์ยก่อนเข้าโรงได้มะ เอาแบบล่วงหน้าซักนิดนึง ไม่ใช่มึงสปอล์ย 2 วินาทีก่อนเหตุการณ์จริง... คือเจ๊เหมือนผู้หยั่งรู้อนาคตเลย พูดปุ๊บอีก 2 วิมันเกิดขึ้นจริง...

 

ในใจอยากพูดกลับไปเหลือเกิน อยากกระซิบดังใส่หน้ามันและครอบครัวว่า..."เดี๋ยวดูนะ มึงจะโดนกูตบกบาลยกครัว"

 

ถึงอยากแค่ไหน ก็พูดได้แค่ในใจ ด้วยมารยาทที่พอจะมี...ทำได้แค่พยายามโฟกัสกับหนังไม่สนใจเสียงเจ๊บรรณารักษ์ ทำได้แค่นี้จริงๆ

สุดท้ายขอมอบกลอน ส่งเจ๊และครอบครัวกลับไปสิงห้องสมุด อย่าได้โผล่มาหลอกหลอนคนโรงหนังอีกเลย...

 

โธ่ไอเจ๊หน้าแก่บรรณารักษ์      ไม่รู้จักมารยาทในสังคม

มึงรู้ไหมพูดพล่ามไม่เหมาะสม   มีแต่ลมใช่ไหมในกบาล

อยากจะตบหัวเจ๊ให้หัดอ่าน       เรื่องเกี่ยวการวางตัวในโรงหนัง

ประพฤติตัวให้ดีคนไม่ชัง          ไอหน้างั่งอย่าทำแบบนี้เลย....